معلوم است رجحان آن مطلقا ، مثل آن چه در معارف حقه و مدائح اهل بيت رسالتصلى الله عليه و آله و مراثى ايشان و مواعظ و حكم و استدلالات لازمه ، براى معالم دينيّه باشد با خالى بودن از مفاسد و عناوين مكروههء ديگر ، مانند رفع صوت تا حدّ كراهت . و تخصيص خواندنيهاى در مسجد ، به قرآن ، دور نيست استحبابش ، مگر آن كه در مقابل معلوم الرجحان مطلق باشد . و توقير مسجد به ترك منافياتِ احترام ، مستحبّ است مطلقا ، و در بعض آنها كراهت ثابت است . و بعض امور مكروهه ، تخلَّص از كراهت آنها در مساجد ، به فعل آنها بيرون مسجد با تناسب مثل انشاد ضالَّه مىشود . و نوم در مساجد ، مكروه است ، و كراهت آن در « مسجدين » اشدّ است ، و ضرورت مثل نداشتن مسكن ، رافعِ كراهت است . و مكروه است دخول در مسجد براى كسى كه بوى بدى از أو استشمام مىشود ، مثل آكل سير و پياز بدون اذهاب رايحهء آنها ؛ و دور نيست استحباب اعاده نمازى كه خوانده شده با اين گونه بوها . و مكروه است آب بينى و دهان در مسجد ريختن كه « نخامه » و « بصاق » باشد ؛ و جائز است در صورتى كه هتكِ محرّم و ايذاى مصلَّين نباشد ، و دور نيست استحباب ابتلاع غير مضرّ از آنها ؛ و اگر مكروه به جا آورده شد ، اخراج يا دفن آنها مستحبّ است . و دفن « قُمّله » ( شپش ) كه ديده مىشود در مسجد در زير سنگ ريزه ها ، يا اخراج آن ، مستحبّ است ، و علما فرموده‌اند : كشتن آن يا قصع ( يعنى خُرد و ريز كردن آن ) مكروه است و آن كه اگر كرد ، با خاك به پوشاند . و كشف عورت در مسجد با امن از مطَّلعِ غير مَحرم ، مكروه است ، و دور نيست استحباب ستر ناف تا زانو يا كراهت كشف اينها . و سنگ ريزه را با انگشتها انداختن در مسجد مكروه است . تبديل معابد به مسجد معابد يهود و نصارى اگر در ذمّهء اسلام باشند و در يَدِ آنها باشند ، جائز نيست تعرّضى